บทที่5

นางจับมือเขาแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปที่ใดอีก หลาย วันที่ไม่ได้พบหน้านางคิดถึงเขามากจริงๆ คิดถึงมากจนนอนไม่ หลับออกไปนั่งตากน้ำค้างในคืนเหน็บหนาวมองดวงดาวต่าง ใบหน้าของเขา

นานวันเข้าจึงได้จับไข้แต่ป่วยเช่นนี้ก็ดีแล้วอย่างน้อยก็เป็นข้อ อ้างให้ได้พบหน้าเขาเพื่อคลายคิดถึง ได้รู้ว่าเขายังคงห่วง

บทที่6

30 ปีต่อมา

“แม่ชีเจ้าอี้เฟย ตายเพราะถูกโจรป่าปล้นขณะกำลังเดินทางไป บำเพ็ญเพียรที่หุบเขาหลิงซาน การบำเพ็ญเพียรอย่างยาก ลำบากของเจ้าบัดนี้ส่งผลแล้ว สวรรค์เมตตามอบตบะเซียนให้ เจ้า เพื่อเตรียมตัวกลายเป็นเซียนและขึ้นไปเสพสุขบนสวรรค์จง ดื่มน้ำแกงลืมทุกข์นี่เสีย หลังจากนี้จึงเข้าไปรับการสถาปนา กลายเ

บทที่7

กระทั่งวันที่นางถูกฆ่าแท้จริงแล้วสิ่งที่นางทำในตอนนั้นคือการ รับดาบแทนแม่ชีผู้หนึ่งจนกระทั่งแม่ชีผู้นั้นหนีไปได้ เป็นเพราะทุก สิ่งนางทําด้วยจิตบริสุทธิ์ไม่คิดถึงชีวิตจึงทำให้นางได้ตบะเซียน มาครอบครอง

นางจะเอาสิ่งที่มีนางมีทั้งหมดมาแลกโดยการขอพบเทพกาล เวลาสักครั้งหนึ่ง

เขาว่ากันว่าวิญญาณของผู้