บทที่4

หลังจากช่วย โจวเจ้าเวยล้างคำสาปสำเร็จ ดูเหมือนว่าวันเวลา จะผ่านไปราวกับติดปีก โจวเจี๋ยหลุนยังใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง พยายามออกห่างเจ้าอี้เฟยเท่าที่จะทำได้

แต่ดูเหมือนหลานสาวของเขาเพียเพียจะเป็นกาวสองหน้าติด หนึบระหว่างเขาและเจ้าอี้เฟยนัก ไม่ว่าไปที่ใดหากไม่มีท่านน้า เฟยเฟยเฟยก็หาได้ยอม เป็นเพ

บทที่5

นางจับมือเขาแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปที่ใดอีก หลาย วันที่ไม่ได้พบหน้านางคิดถึงเขามากจริงๆ คิดถึงมากจนนอนไม่ หลับออกไปนั่งตากน้ำค้างในคืนเหน็บหนาวมองดวงดาวต่าง ใบหน้าของเขา

นานวันเข้าจึงได้จับไข้แต่ป่วยเช่นนี้ก็ดีแล้วอย่างน้อยก็เป็นข้อ อ้างให้ได้พบหน้าเขาเพื่อคลายคิดถึง ได้รู้ว่าเขายังคงห่วง

บทที่6

30 ปีต่อมา

“แม่ชีเจ้าอี้เฟย ตายเพราะถูกโจรป่าปล้นขณะกำลังเดินทางไป บำเพ็ญเพียรที่หุบเขาหลิงซาน การบำเพ็ญเพียรอย่างยาก ลำบากของเจ้าบัดนี้ส่งผลแล้ว สวรรค์เมตตามอบตบะเซียนให้ เจ้า เพื่อเตรียมตัวกลายเป็นเซียนและขึ้นไปเสพสุขบนสวรรค์จง ดื่มน้ำแกงลืมทุกข์นี่เสีย หลังจากนี้จึงเข้าไปรับการสถาปนา กลายเ