บทที่10. อ่อยพี่ชายฉัน!

หลังจากคืนนั้นพลอยรัตน์ก็ไม่เจอศุภวิชญ์เลย เป็นเวลาครึ่งเดือน

ศุภวิชญ์ไม่อยู่ คฤหาสน์ทั้งหลังจึงตกเป็นของหล่อน เหล่าคนรับใช้ก็ไม่ได้จำกัดอิสรภาพของหล่อน ผิวของหล่อนมีรอยฟกช้ำเขียวม่วงเป็นจุดๆ หล่อนออกไปข้างนอกไม่ได้เลย ต้องใช้เวลาพักรักษานานสิบกว่าวันถึงจะกลับมาพอดูได้

เฟื่อ

บทที่11.พลอยรัตน์ เธอยั่วเขาถึงในห้องน้ำชายเลยเหรอ?

“ผมอยู่ห้องข้างๆนี้” ปิติเริ่มพูด “ผมได้ยินข้างนอกเคลื่อนไหวกันเสียงดังสนั่น เลยออกมาดูด้วยสนุกๆน่ะ”

พลอยรัตน์ "..."

หล่อนอยู่ที่นี่มาได้สามเดือน ทำไมหล่อนไม่รู้ว่าหล่อนมีเพื่อนบ้านแบบนี้?

นั่นไม่สำคัญ

“วันนี้ฉันไม่มีเวลาย้าย ของก็เอาไว้ที่นี่ก่อน

บทที่12. เสียวมากเลยเหรอ?

พลอยรัตน์รู้จักกรภัคมาเป็นเวลาสิบปี ทำไมหล่อนถึงจะจำเสียงของเขาไม่ได้

ไม่มีคนอื่นอยู่ในห้องน้ำ ขณะนั้นเงียบมาก กรภัคกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เสียงสะท้อนแผ่วเบา ทุกคำพูดชัดเจนมาก

วันนี้มันวันอะไรกัน...

ความซวยถาโถมมาที่หล่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พลอยรัตน์ใจลอย ความรู้สึกในกายของศุภวิช