บทที่ 38

ให้ฉันเหตุผลข้อหนึ่งไปลืม

ถ้าไม่มาอยู่ทิ่อังกฤษ ทุกอย่างคงจะไม่เหมือนกัน เปลียวถามตัวเองในใจ แต่ไม่ได้ผลอะไรเลย

หลังจากนั้นสักครู่ เปลียวละสายตาจากหน้าต่างและกลับไปทำงานในที่นั่งของเธอต่อไป

ไหนๆก็มาแล้ว มาถึงนี่ ได้งานที่นี่ด้วย งั้นก็ใช้ชีวิตที่นี่ดีๆ

เวลาเป็นยาที่ดีที่สุดในการรั

บทที่ 39

ได้มั้ยครับ

เห็นเปลียวเอาแต่ดูเมนู ณิชไม่รู้จะพูดอะไรดี

ณิชอยากถาม แต่กำลังจะพูดก็ไม่กล้าพูดออก ณิชไม่กลับปฏิเสธ อืม ถึงแม้ว่าปฏิเสธแล้วก็ยังจีบได้

แต่เขากลัวเปลียวจะหนี งั้นความพยายามของเขาในปีนี้ก็เปล่าประโยคแล้ว

เวลาผ่านไปนาน เปลียวส่งอาหารเสร็จ เลยเงยหน้าขึ้นมองณิช ขอโทษนะ เรา

บทที่ 40

ลืมคนนั้นไม่ได้

เปลียวถอนหายใจ ตอนนี้สำหรับเรื่องความรักเธออยากหนี แต่ไม่ได้คิดว่าจะเจออีก

เธอรู้ว่าณิชยังรอเธอตอบอยู่ เธอคิดแบ๊บแล้วพิมพ์ว่า ณิช เราขอบใจนายมากนะ แต่แค่เมื่อก่อนเราเคยรักใครสักคน จนถึงตอนนี้เราก็ลืมคนนั้นไม่ได้

เปลียวคิดว่า ถ้าณิชได้ข้อความนี้ ก็จะรู้แล้วว่าเธอยังรั