บทที่ 37

ฉันมีประสบการณ์ นายมีเหล้ามั้ย

ก็จริง ณิชพยักหน้า พูดอย่างจำใจ สายตาเขาค่อยๆเบลอ นึกถึงวันที่เจอเปลียวที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ในเวลานั้นเขาเห็น เปลียวยืนอยู่หน้าดอกคาร์เนชั่น เด็กกำพร้าหลายคนกำลังวิ่งไปรอบ ๆ ตัวเธอ เปลียวก็ยิ้มอย่างมีความสุข รอยยิ้มของเธอบริสุทธิ์มาก

รอยยิ้มของเปลีย

บทที่ 38

ให้ฉันเหตุผลข้อหนึ่งไปลืม

ถ้าไม่มาอยู่ทิ่อังกฤษ ทุกอย่างคงจะไม่เหมือนกัน เปลียวถามตัวเองในใจ แต่ไม่ได้ผลอะไรเลย

หลังจากนั้นสักครู่ เปลียวละสายตาจากหน้าต่างและกลับไปทำงานในที่นั่งของเธอต่อไป

ไหนๆก็มาแล้ว มาถึงนี่ ได้งานที่นี่ด้วย งั้นก็ใช้ชีวิตที่นี่ดีๆ

เวลาเป็นยาที่ดีที่สุดในการรั

บทที่ 39

ได้มั้ยครับ

เห็นเปลียวเอาแต่ดูเมนู ณิชไม่รู้จะพูดอะไรดี

ณิชอยากถาม แต่กำลังจะพูดก็ไม่กล้าพูดออก ณิชไม่กลับปฏิเสธ อืม ถึงแม้ว่าปฏิเสธแล้วก็ยังจีบได้

แต่เขากลัวเปลียวจะหนี งั้นความพยายามของเขาในปีนี้ก็เปล่าประโยคแล้ว

เวลาผ่านไปนาน เปลียวส่งอาหารเสร็จ เลยเงยหน้าขึ้นมองณิช ขอโทษนะ เรา