บทที่ 36 ผมขอคุยกับเธอหน่อย

เมื่อก่อน ถึงแม้ว่าทิวลิปไม่รวย แต่ก็มีกินมีอยู่ ไม่เคยเหมือนตอนนี้ กินไม่อิ่ม ยังหนาวอีก

ทิวลิปทนไม่ไหวจนร้องไห้ เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสีห้าปีนี้ เธอไม่เข้าใจตัวเองผิดตรงไหน เธอแค่อยากใช้ชีวิตดีขึ้น อยากเป็นคนฐานะสูง ทำไมอยากขนาดนี้

ทิวลิปไม่รู้ว่าคนเราพยายาม

บทที่ 37 ฉันมีประสบการณ์ นายมีเหล้ามั้ย

ก็จริง ณิชพยักหน้า พูดอย่างจำใจ สายตาเขาค่อยๆเบลอ นึกถึงวันที่เจอเปลียวที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ในเวลานั้นเขาเห็น เปลียวยืนอยู่หน้าดอกคาร์เนชั่น เด็กกำพร้าหลายคนกำลังวิ่งไปรอบ ๆ ตัวเธอ เปลียวก็ยิ้มอย่างมีความสุข รอยยิ้มของเธอบริสุทธิ์มาก

รอยยิ้มของเปลียวเ

บทที่ 38 ให้ฉันเหตุผลข้อหนึ่งไปลืม

ถ้าไม่มาอยู่ทิ่อังกฤษ ทุกอย่างคงจะไม่เหมือนกัน เปลียวถามตัวเองในใจ แต่ไม่ได้ผลอะไรเลย

หลังจากนั้นสักครู่ เปลียวละสายตาจากหน้าต่างและกลับไปทำงานในที่นั่งของเธอต่อไป

ไหนๆก็มาแล้ว มาถึงนี่ ได้งานที่นี่ด้วย งั้นก็ใช้ชีวิตที่นี่ดีๆ

เวลาเป็นยาที่ดีที่สุดในการรักษ