บทที่ 35 อยากตายหรือ มันไม่ง่าย

คมสันต์เดินเข้าทิวลิปเรื่อยๆ รอยยิ้มที่มุมริมฝีปากขยายใหญ่ขึ้น ทิวลิปตัวสั่น เธอกลัวมาขึ้นเรื่อยๆ

อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา...... ทิวลิปสั่นหัว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ

คมสันต์เอาถุงเท้ามาใส่ ตอนนี้เขาคิดว่าแค่การสัมผัสทิวลิปก็น่าเกลียดอยู่แล้ว

ค่อยๆเปิดกรงแล

บทที่ 36 ผมขอคุยกับเธอหน่อย

เมื่อก่อน ถึงแม้ว่าทิวลิปไม่รวย แต่ก็มีกินมีอยู่ ไม่เคยเหมือนตอนนี้ กินไม่อิ่ม ยังหนาวอีก

ทิวลิปทนไม่ไหวจนร้องไห้ เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสีห้าปีนี้ เธอไม่เข้าใจตัวเองผิดตรงไหน เธอแค่อยากใช้ชีวิตดีขึ้น อยากเป็นคนฐานะสูง ทำไมอยากขนาดนี้

ทิวลิปไม่รู้ว่าคนเราพยายาม

บทที่ 37 ฉันมีประสบการณ์ นายมีเหล้ามั้ย

ก็จริง ณิชพยักหน้า พูดอย่างจำใจ สายตาเขาค่อยๆเบลอ นึกถึงวันที่เจอเปลียวที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ในเวลานั้นเขาเห็น เปลียวยืนอยู่หน้าดอกคาร์เนชั่น เด็กกำพร้าหลายคนกำลังวิ่งไปรอบ ๆ ตัวเธอ เปลียวก็ยิ้มอย่างมีความสุข รอยยิ้มของเธอบริสุทธิ์มาก

รอยยิ้มของเปลียวเ