บทที่ 34 ไม่หนีแล้วหรือ

คมสันต์เห็นทิวลิปอีกที ก็ไม่น่าเชื่อว่าเธอเป็นทิวลิป เธอผอมโซและหน้าแก่ เธอผอมเหมือนมีแค่ผิวหนังห่อกระตุก ดูน่ากลัวมาก

ดวงตาของเธอล้อมรอบด้วยรอยคล้ำสีเข้ม ทิวลิปถูกแขวนอยู่ที่นี่ทุกวัน ทั้งหนาวทั้งหิวทั้งเจ็บปวด เธอนอนหลับได้นังไง

คมสันต์ มาฆ่าฉันติ ทิวลิปต่อสู้กับ

บทที่ 35 อยากตายหรือ มันไม่ง่าย

คมสันต์เดินเข้าทิวลิปเรื่อยๆ รอยยิ้มที่มุมริมฝีปากขยายใหญ่ขึ้น ทิวลิปตัวสั่น เธอกลัวมาขึ้นเรื่อยๆ

อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา...... ทิวลิปสั่นหัว ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ

คมสันต์เอาถุงเท้ามาใส่ ตอนนี้เขาคิดว่าแค่การสัมผัสทิวลิปก็น่าเกลียดอยู่แล้ว

ค่อยๆเปิดกรงแล

บทที่ 36 ผมขอคุยกับเธอหน่อย

เมื่อก่อน ถึงแม้ว่าทิวลิปไม่รวย แต่ก็มีกินมีอยู่ ไม่เคยเหมือนตอนนี้ กินไม่อิ่ม ยังหนาวอีก

ทิวลิปทนไม่ไหวจนร้องไห้ เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสีห้าปีนี้ เธอไม่เข้าใจตัวเองผิดตรงไหน เธอแค่อยากใช้ชีวิตดีขึ้น อยากเป็นคนฐานะสูง ทำไมอยากขนาดนี้

ทิวลิปไม่รู้ว่าคนเราพยายาม