บทที่ 92 ผมชื่อชนุดม

เขาเคลื่อนไหวได้เร็วมากแต่รอบคอบเป็นอย่างมาก ไม่มีแม้กระทั่งเสียงดังของน้ำที่กระเพื่อม

ไม่นานนักน้ำในทะเลสาบอันหนาวเย็นยะเยือกถึงกระดูกได้ทะลุผ่านเสื้อ นัชชาว่ายน้ำไม่เป็น และยังกลัวปืนที่อยู่ระหว่างเอวเลยไม่กล้าขยับมั่วๆถูกขยับ ถูกเขากอดในอกร่างกายเธอแข็งเหมือนเ

บทที่ 93 เธออยู่ในอ้อมกอด

ช่วงเวลาที่ตาทั้ง 4 ข้างมองโต้ตอบกัน เธอไม่ได้หลบตาเขา ในสายตาที่ตื่นตระหนกเริ่มดีขึ้นสักนิด เริ่มมองชายผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พิงไม่ไกลนัก

ชนุดมขมวดขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเลือดไหลไม่หยุด มุมปากของเขายังมีการยิ้มแบบมีเลสนัย “ไม่ใช่”

นัชชาโล่งใจก็ย

บทที่ 94 ร้องไห้อีกก็จูบอีก

นัชชาได้กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นฮอร์โมนเป็นกลิ่นต้นสนที่เงียบสงบเฉพาะตัว ที่ทำให้สบายใจ แม้แต่ความหนาวเย็นของร่างกายก็คลายลงไปบ้าง

นัชชาอยากจะผลักเขาออกไป บางทีก็อยากจะถามตรงๆไปเลยว่าทำไมเพิ่งมาตอนนี้ ทำไมไม่ยอมติดต่อเขา ทำไมหายไป แต่พอเจอกับผู้ชายคนนี้ คำพูด