บทที่ 91 ถูกปล้น

เมื่อเสียงพูดสิ้นสุดลง เตชิตยังไม่ได้ทันคิดอะไรมากนัก โทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็สั่นขึ้นมา เขาก้มหน้ามอง เป็นธนัทกำลังโทรเข้ามา

เขารับโทรศัพท์ น้ำเสียงปลายสายของธนัทมีความรีบร้อนนิดๆ “แกอยู่ที่ไหน โทรหาแกตั้งร้อยกว่ารอบไม่มีคนรับสายเลย ผมยังนึกเลยว่าคงโดนปรัณจัดการไปแล้ว

บทที่ 92 ผมชื่อชนุดม

เขาเคลื่อนไหวได้เร็วมากแต่รอบคอบเป็นอย่างมาก ไม่มีแม้กระทั่งเสียงดังของน้ำที่กระเพื่อม

ไม่นานนักน้ำในทะเลสาบอันหนาวเย็นยะเยือกถึงกระดูกได้ทะลุผ่านเสื้อ นัชชาว่ายน้ำไม่เป็น และยังกลัวปืนที่อยู่ระหว่างเอวเลยไม่กล้าขยับมั่วๆถูกขยับ ถูกเขากอดในอกร่างกายเธอแข็งเหมือนเ

บทที่ 93 เธออยู่ในอ้อมกอด

ช่วงเวลาที่ตาทั้ง 4 ข้างมองโต้ตอบกัน เธอไม่ได้หลบตาเขา ในสายตาที่ตื่นตระหนกเริ่มดีขึ้นสักนิด เริ่มมองชายผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พิงไม่ไกลนัก

ชนุดมขมวดขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเลือดไหลไม่หยุด มุมปากของเขายังมีการยิ้มแบบมีเลสนัย “ไม่ใช่”

นัชชาโล่งใจก็ย