บทที่ 93 เธออยู่ในอ้อมกอด

ช่วงเวลาที่ตาทั้ง 4 ข้างมองโต้ตอบกัน เธอไม่ได้หลบตาเขา ในสายตาที่ตื่นตระหนกเริ่มดีขึ้นสักนิด เริ่มมองชายผู้ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พิงไม่ไกลนัก

ชนุดมขมวดขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่ใช่ว่าเลือดไหลไม่หยุด มุมปากของเขายังมีการยิ้มแบบมีเลสนัย “ไม่ใช่”

นัชชาโล่งใจก็ย

บทที่ 94 ร้องไห้อีกก็จูบอีก

นัชชาได้กลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นฮอร์โมนเป็นกลิ่นต้นสนที่เงียบสงบเฉพาะตัว ที่ทำให้สบายใจ แม้แต่ความหนาวเย็นของร่างกายก็คลายลงไปบ้าง

นัชชาอยากจะผลักเขาออกไป บางทีก็อยากจะถามตรงๆไปเลยว่าทำไมเพิ่งมาตอนนี้ ทำไมไม่ยอมติดต่อเขา ทำไมหายไป แต่พอเจอกับผู้ชายคนนี้ คำพูด

บทที่ 95 ซื้อผ้าอนามัยให้เธอ

ตลอดการเดินทาง นัชชาถูกเขากอดทั้งตัว ขาที่แยกจากกันที่บริเวณด้านข้างเอวของเขา เผชิญหน้ากับหน้าตาที่หล่อเหลา เขาทั้งเรียกร้องพร้อมทั้งโจมตีเธออย่างต่อเนื่อง

มันไม่ง่ายเลยที่จะกลับถึงบ้าน คนขับไหวพริบดีรีบลงจากรถ เขาเอาแผ่นกั้นระหว่างเบาะหลังกับคนขับรถออก แ