บทที่686 ชีวภาฟื้นขึ้นมา

เตชิตและนัชชามาถึงหน้าโรงพยาบาลตอนสิบเอ็ดโมง ระหว่างทางนัชชาก็แวะร้านดอกไม้เพื่อเตรียมกล่องใส่ดอกไม้มาด้วย มันเป็นการแสดงความยินดีกับชีวภาที่ฟื้นขึ้นมา

ทั้งสองออกจากลิฟต์และตรงไปที่ห้องพักผู้ป่วย เมื่อถึงหน้าประตูก็เห็นเงาดำนับไม่ถ้วนยืนอยู่ มีหมออยู่ในชุดกาว์นสีขา

บทที่687 เขาคอบดูแลเธออยู่ตลอด

“ใช่ใช่ ฉันไม่ร้องแล้ว ไม่ร้องแล้ว…” มันไม่ง่ายเลยที่ดุลยาจะหยุดน้ำตาเอาไว้ “ภาภา ความจำลูกไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม”

ชีวภาอมยิ้มขึ้น “เปล่าค่ะ หนูจำได้หมด วางใจเถอะค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี มันผ่านไปแล้ว เรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว…”

ไวศทย์มองดู

บทที่688 ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร

ถึงแม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่ว่าเมื่อพูดออกมาแล้วจริงๆ ในใจก็ยังมีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย หวังว่าเธอจะบอกกับตัวเองว่า เขาไม่ควรคิดเช่นนั้น เขายังสามารถมาหาเธอได้ตามปกติ

แต่ว่าก็ไม่มี

ความคาดหวังทั้งหมดดับลงเมื่อเธอพยักหน้า

ในใจได้รับคำตอบ