บทที่687 เขาคอบดูแลเธออยู่ตลอด

“ใช่ใช่ ฉันไม่ร้องแล้ว ไม่ร้องแล้ว…” มันไม่ง่ายเลยที่ดุลยาจะหยุดน้ำตาเอาไว้ “ภาภา ความจำลูกไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม”

ชีวภาอมยิ้มขึ้น “เปล่าค่ะ หนูจำได้หมด วางใจเถอะค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี มันผ่านไปแล้ว เรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว…”

ไวศทย์มองดู

บทที่688 ไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขาอย่างไร

ถึงแม้ว่าจะพูดเช่นนี้ แต่ว่าเมื่อพูดออกมาแล้วจริงๆ ในใจก็ยังมีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย หวังว่าเธอจะบอกกับตัวเองว่า เขาไม่ควรคิดเช่นนั้น เขายังสามารถมาหาเธอได้ตามปกติ

แต่ว่าก็ไม่มี

ความคาดหวังทั้งหมดดับลงเมื่อเธอพยักหน้า

ในใจได้รับคำตอบ

บทที่689 ค้นหาความสุขของตัวเอง

กับเธออีกครั้ง “ถ้าหากว่าเธอเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาแล้วรู้สึกโล่งใจโดยสมบูรณ์แบบ นั่นสิที่ผิดปกติ ดังนั้นเธอไม่ต้องไปคิดให้วุ่นวาย ถ้าหากเธอไม่มีความสุขไม่ชอบใจ ยิ่งไม่รู้ว่าทำไมต้องหลบเลี่ยง เธอสามารถแสดงมันออกมาต่อหน้าเขา แทนที่จะไม่แสดงความรู้สึกนั้นออกมาและแอบซ่อนมันอยู่