บทที่685 หวานเล็กน้อย

ต่อไปนี้เป็นเรื่องยากที่จะทำ อาจะถึงชีวิตได้

ชนัยรู้สึกทรมานมาก ทรมานมากๆ

เขาใจเข้าลึกๆแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือและพยายามที่จะบอกเธออย่างอ่อนโยน “คนดี ไม่เป็นไรนะ คนเราต้องมีประสบการณ์ ผมจะทำเบาๆ”

เมื่อพูดแล้วเขาก็รวบรวมพละกำลัง แค่กำลังที่จะเคลื่อนไหว เขาก็ถูกห

บทที่686 ชีวภาฟื้นขึ้นมา

เตชิตและนัชชามาถึงหน้าโรงพยาบาลตอนสิบเอ็ดโมง ระหว่างทางนัชชาก็แวะร้านดอกไม้เพื่อเตรียมกล่องใส่ดอกไม้มาด้วย มันเป็นการแสดงความยินดีกับชีวภาที่ฟื้นขึ้นมา

ทั้งสองออกจากลิฟต์และตรงไปที่ห้องพักผู้ป่วย เมื่อถึงหน้าประตูก็เห็นเงาดำนับไม่ถ้วนยืนอยู่ มีหมออยู่ในชุดกาว์นสีขา

บทที่687 เขาคอบดูแลเธออยู่ตลอด

“ใช่ใช่ ฉันไม่ร้องแล้ว ไม่ร้องแล้ว…” มันไม่ง่ายเลยที่ดุลยาจะหยุดน้ำตาเอาไว้ “ภาภา ความจำลูกไม่ได้หายไปไหนใช่ไหม”

ชีวภาอมยิ้มขึ้น “เปล่าค่ะ หนูจำได้หมด วางใจเถอะค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี มันผ่านไปแล้ว เรื่องทั้งหมดจบลงแล้ว…”

ไวศทย์มองดู