บทที่684 นายน้อยชนัยแสดงบทอันธพาล

“คุณ…”

“บอกว่าไม่เป็นไร คุณก็ไม่ฟัง ตอนนี้สบายใจรึยัง” ตาของชนัยส่งประกายเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพูดเออเองเป็นกิจวัตร “พอคุณลืมตาขึ้นมาก็เอาแต่เป็นห่วงผม ทำอย่างนี้เดี๋ยวผมคิดไปไกลนะ”

ดราณีนิ่งเงียบ เธอไม่กล้าออกแรงจนเกินไป กลัวว่าจะกระทบร่างกายของเขา

บทที่685 หวานเล็กน้อย

ต่อไปนี้เป็นเรื่องยากที่จะทำ อาจะถึงชีวิตได้

ชนัยรู้สึกทรมานมาก ทรมานมากๆ

เขาใจเข้าลึกๆแต่ก็ไม่ยอมปล่อยมือและพยายามที่จะบอกเธออย่างอ่อนโยน “คนดี ไม่เป็นไรนะ คนเราต้องมีประสบการณ์ ผมจะทำเบาๆ”

เมื่อพูดแล้วเขาก็รวบรวมพละกำลัง แค่กำลังที่จะเคลื่อนไหว เขาก็ถูกห

บทที่686 ชีวภาฟื้นขึ้นมา

เตชิตและนัชชามาถึงหน้าโรงพยาบาลตอนสิบเอ็ดโมง ระหว่างทางนัชชาก็แวะร้านดอกไม้เพื่อเตรียมกล่องใส่ดอกไม้มาด้วย มันเป็นการแสดงความยินดีกับชีวภาที่ฟื้นขึ้นมา

ทั้งสองออกจากลิฟต์และตรงไปที่ห้องพักผู้ป่วย เมื่อถึงหน้าประตูก็เห็นเงาดำนับไม่ถ้วนยืนอยู่ มีหมออยู่ในชุดกาว์นสีขา