ตอน 67
รักร้ายใจหวาน
บทที่67 ฉันอยู่ไม่มีใครกล้าพูดเธอหรอก
นัชชาขมสดคิ้ว ปฏิเสธออกแถบจะไม่ต้องคิด “ฉันไม่เอา เขาดีกับฉันมาก ช่วยเหลือฉันได้เยอะ สอนงานฉันได้มาก คุณห้าม............”
พอพูดถึงนี่ เธอหยุดชงักเพราะกลัว แต่ก็พูดต่อ “คุณห้ามเปลี่ยนเขาเพียงเพราะสิ่งที่คุณคิดไปเอง”
“ฉันจะเป็นคนสอนงานให้ ไม่
ตอน 68
บทที่68 การดูแลของเขา
ถึงแม่นัชชาจะไม่มั่นใจ แต่ก็นั่งรถมากับเตชิต รถจอดอยู่ที่ใต้ดินชั้นสาม นัชชาปลดเข็มขัดนิรภัยออก หันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ “’งั้น ฉันขึ้นไปก่อนนะ”
เขานั่งนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ตาดำสนิทจ้องมองมาทางเธอ
นัชชาไม่สามารถอยู่ท่ามกล
ตอน 69
บทที่69 ถ้าอยากไปก็หอมฉันสิ
นัชชารู้สึกผ่อนคล้าย เลยพูดเล่นกลับ “ฉันนึกว่าคุณจะต่อยฉัน”
ดรณ์ยังคงโบกมือไล่เธอเหมือนเดิม “ไปได้แล้ว กลับไปทำงานต่อ”
นัชชารู้สึกโล่งใจตอนเดินถึงห้องทำงาน นึกถึงคำพูดเมื่อเช้าของเตชิต กับการกระทำเมื่อครู่ของดรณ์.....เธอส่ายหน้า เธอคิดมากไปเอง