ตอน 68
รักร้ายใจหวาน
บทที่68 การดูแลของเขา
ถึงแม่นัชชาจะไม่มั่นใจ แต่ก็นั่งรถมากับเตชิต รถจอดอยู่ที่ใต้ดินชั้นสาม นัชชาปลดเข็มขัดนิรภัยออก หันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ “’งั้น ฉันขึ้นไปก่อนนะ”
เขานั่งนิ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ปลดเข็มขัดนิรภัยออก ตาดำสนิทจ้องมองมาทางเธอ
นัชชาไม่สามารถอยู่ท่ามกล
ตอน 69
บทที่69 ถ้าอยากไปก็หอมฉันสิ
นัชชารู้สึกผ่อนคล้าย เลยพูดเล่นกลับ “ฉันนึกว่าคุณจะต่อยฉัน”
ดรณ์ยังคงโบกมือไล่เธอเหมือนเดิม “ไปได้แล้ว กลับไปทำงานต่อ”
นัชชารู้สึกโล่งใจตอนเดินถึงห้องทำงาน นึกถึงคำพูดเมื่อเช้าของเตชิต กับการกระทำเมื่อครู่ของดรณ์.....เธอส่ายหน้า เธอคิดมากไปเอง
ตอน 70
บทที่70 หลังจากนี้เราก็เป็นคนบ้านเดียวกันแล้ว
นัชชานึกถึงคำพูดของตัวเองเมื่อครู่ แล้วเขายังรอเธออยู่
“เตชิต ที่นี่มันบริษัท” เธอเรียกชื่อเต็มของเขา เธอกล้ามาก
คนถูกเรียกชื่อเต็ม นิ่งอึ้งไป เขายกมือจับหัวเธอ “เธอกล้าดีนี่ ที่เรียกชื่อเต็มของประธาน”
นี่เป็นคำชมใช่มั้ย