บทที่590 เธอเป็นจุดบอดของเขา

นัชชารู้สึกว่าผู้ชายที่เพิ่งห่วงเธอนั้นน่ารัก

เธอไม่ได้มองกระจก เธอยกมือขึ้นเหนือประตูและผลักออกไป “เปิดประตูค่ะ ฉันจะเข้าบ้าน”

เตชิตรู้ผิวของเธอไม่ได้เจ็บหนักอีกต่อไปแล้ว เขาเปิดล็อคประตูออกและตัวเองก็เดินตามเธอลงไป

ลิฟต์ในโรงจอดรถเข้าถึงตัวบ้านได

บทที่ 591 ผิวกายที่คุ้นเคย

นัชชาสบตาดวงตาสีดำทะมึนดั่งน้ำหมึก หัวใจของเธอเต้นดั่งสายฟ้าฟาด มือทั้งสองข้างจับด้านข้างชายผ้าขนหนูแน่น หล่อนแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอ่ยคำอะไรออกไปดี

เตชิตมองหล่อนที่กำลังม้วนต้วนอยู่ เขาได้แต่เบนสายตาเลี่ยงออกไม่อยากทำให้หล่อนตกใจ เขาลุกยืนขึ้นเดินก้าวยาวไปยืนใกล

บทที่ 592 คู่ผัวตัวเมีย

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สายโด่งแล้วเธอถึงจะลืมตาขึ้นเพราะเพดานลายดอกไม้สีขาวส่องสว่างจ้าสาดส่องเข้าตา แต่คงยังสับสนอยู่สักพักหนึ่งถึงได้นึกออกว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแล้วเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

เรื่องเมื่อคืน....

ใบหน้าเล็กๆสีขาวที่อยู่ในผ้าห่มถึงคิดเรื่องที่เกิ