บทที่589 หน้าแดงอย่างกับอะไร

ชายที่เกือบแทบจะแตกสลายในวินาทีนั้นก็สงบลง “ผมรู้”

อันที่จริงเขารู้ว่าอะไรเป็นอะไร เมื่อเห็นร่างที่อ่อนแอของเธอ หัวใจก็เหมือนมีรอยแผลเป็นขึ้นมา

เพียงเพราะความไม่สบายใจนี้ของเขา เขาไม่อยากให้เธอต้องแบกรับเอาไว้อีก ก็อย่างที่ปรัณพูด ครั้งนี้เขาจะต้องเป็นกำล

บทที่590 เธอเป็นจุดบอดของเขา

นัชชารู้สึกว่าผู้ชายที่เพิ่งห่วงเธอนั้นน่ารัก

เธอไม่ได้มองกระจก เธอยกมือขึ้นเหนือประตูและผลักออกไป “เปิดประตูค่ะ ฉันจะเข้าบ้าน”

เตชิตรู้ผิวของเธอไม่ได้เจ็บหนักอีกต่อไปแล้ว เขาเปิดล็อคประตูออกและตัวเองก็เดินตามเธอลงไป

ลิฟต์ในโรงจอดรถเข้าถึงตัวบ้านได

บทที่ 591 ผิวกายที่คุ้นเคย

นัชชาสบตาดวงตาสีดำทะมึนดั่งน้ำหมึก หัวใจของเธอเต้นดั่งสายฟ้าฟาด มือทั้งสองข้างจับด้านข้างชายผ้าขนหนูแน่น หล่อนแทบไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเอ่ยคำอะไรออกไปดี

เตชิตมองหล่อนที่กำลังม้วนต้วนอยู่ เขาได้แต่เบนสายตาเลี่ยงออกไม่อยากทำให้หล่อนตกใจ เขาลุกยืนขึ้นเดินก้าวยาวไปยืนใกล