บทที่ 568 พ่อแม่กลับมาแล้ว

กินข้าวมื้อหนึ่งประมาณเกือบชั่วโมงหนึ่ง ระหว่างทานอาหารณัชชนม์กับเมทนีก็ถามนั่นถามนี่อย่างไม่วางใจ ขณะที่นัชชาตอบกลับไม่ได้ เตชิตก็รับคำถามนั้นมาอย่างใจเย็น ทั้งสองช่วยกันโดยที่ไม่ถูกจับได้

ทานข้าวเสร็จแล้วก็นั่งสักครู่ เวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว เห็นเป็นเวลาเลิกเรีย

บทที่ 569 ‘กังวล’ กับศัตรูหัวใจ

ปากเล็กของธีมนต์กระตุกขึ้น ไม่พอใจอย่างชัดเจน “พ่อเคยพาผมไปหรอ ผมลืมไปแล้ว”

มือของเตชิตกำพวงมาลัยแน่น เด็กน้อยโทษที่เขาไม่พาไปนาน

อิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร ทั้งหมดก็เขาก็ทำตัวเอง โทษใครไม่ได้

สัญญาหลายครั้งเกิดไป แต่ก็ผิดสัญญาครั้งหนึ่ง จนถึงวันนี้ เขา

บทที่ 570 จูบในห้องนอน

กลีบปากอุ่นทับลงมาหาเธอ ราวกับทกับเอาเตารีดมาทับหัวใจอย่างนั้น

นัชชาไม่ได้ต่อต้าน รู้สึกกลัวจึงเผยอปากออกเล็กน้อย จึงทำให้เขารุกล้ำเข้ามาได้พอดี ให้โอกาสเขาทำอะไรตามอำเภอใจ

กำลังพูดคุยเรื่องสำคัญอยู่นะ จู่ๆจูบลงมาทำไม?!

สองมือของนัชชาอยู่บนบริเวณหน้าอกเขา