บทที่ 567 ความอบอุ่นในครอบครัว

นัชชากลับมาเป็นวันที่สาม หลังจากจัดการอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าจะไปพบผู้คนที่เธอควรไปพบ

ออกจากบ้านที่แรกที่เวะคือบ้านของณัชชนม์และเมทนี แม้เธอจะสูญเสียความทรงจำไปส่วนหนึ่ง แต่สำหรับผู้สูงอายุสองท่านนี้แล้วไม่ได้มีผลกระทบอะไรมาก

รถจอดท

บทที่ 568 พ่อแม่กลับมาแล้ว

กินข้าวมื้อหนึ่งประมาณเกือบชั่วโมงหนึ่ง ระหว่างทานอาหารณัชชนม์กับเมทนีก็ถามนั่นถามนี่อย่างไม่วางใจ ขณะที่นัชชาตอบกลับไม่ได้ เตชิตก็รับคำถามนั้นมาอย่างใจเย็น ทั้งสองช่วยกันโดยที่ไม่ถูกจับได้

ทานข้าวเสร็จแล้วก็นั่งสักครู่ เวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว เห็นเป็นเวลาเลิกเรีย

บทที่ 569 ‘กังวล’ กับศัตรูหัวใจ

ปากเล็กของธีมนต์กระตุกขึ้น ไม่พอใจอย่างชัดเจน “พ่อเคยพาผมไปหรอ ผมลืมไปแล้ว”

มือของเตชิตกำพวงมาลัยแน่น เด็กน้อยโทษที่เขาไม่พาไปนาน

อิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร ทั้งหมดก็เขาก็ทำตัวเอง โทษใครไม่ได้

สัญญาหลายครั้งเกิดไป แต่ก็ผิดสัญญาครั้งหนึ่ง จนถึงวันนี้ เขา