บทที่ 569 ‘กังวล’ กับศัตรูหัวใจ

ปากเล็กของธีมนต์กระตุกขึ้น ไม่พอใจอย่างชัดเจน “พ่อเคยพาผมไปหรอ ผมลืมไปแล้ว”

มือของเตชิตกำพวงมาลัยแน่น เด็กน้อยโทษที่เขาไม่พาไปนาน

อิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร ทั้งหมดก็เขาก็ทำตัวเอง โทษใครไม่ได้

สัญญาหลายครั้งเกิดไป แต่ก็ผิดสัญญาครั้งหนึ่ง จนถึงวันนี้ เขา

บทที่ 570 จูบในห้องนอน

กลีบปากอุ่นทับลงมาหาเธอ ราวกับทกับเอาเตารีดมาทับหัวใจอย่างนั้น

นัชชาไม่ได้ต่อต้าน รู้สึกกลัวจึงเผยอปากออกเล็กน้อย จึงทำให้เขารุกล้ำเข้ามาได้พอดี ให้โอกาสเขาทำอะไรตามอำเภอใจ

กำลังพูดคุยเรื่องสำคัญอยู่นะ จู่ๆจูบลงมาทำไม?!

สองมือของนัชชาอยู่บนบริเวณหน้าอกเขา

บทที่571 ผมไม่รังเกียจที่จะเข้าไปในหอพักหญิง

เมื่อฟังเขาพูดเช่นนี้ นัชชาจึงค่อยรู้สึกวางใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ ฉันกลัวเป็นอย่างยิ่งว่าฉันจะทำผิดพลาด”

“ไม่ต้องตื่นเต้นไป ธีธีถึงแม้ว่าจะรู้เรื่องมากแล้วแต่ว่าก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี ไม่น่าจะหวั่นไหวง่าย คุณสบายใจเถอะ”

“ฉันต้องการหาเวลาพบกั