บทที่ 566 วันแรกของพวกเรา

แม้ว่าก่อนที่จะมาถึงคฤหาสน์หลังนี้ เธอไม่มีความทรงจำเลยสักนิด แต่พอมีบ้านหลังนี้ปรากฏอยู่ต่อหน้าจริงๆ ขณะที่ร่างเธอได้อยู่ในสิ่งแวดลอมแบบนี้จริงๆ น้ำตาก็ไหลออกมาล้นหลามอย่างคุมไม่อยู่

เตชิตปลอบอารมณ์เธอไม่ทัน อีกด้านหนึ่ง ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออกมาจากคนข้างในทันที น้

บทที่ 567 ความอบอุ่นในครอบครัว

นัชชากลับมาเป็นวันที่สาม หลังจากจัดการอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจว่าจะไปพบผู้คนที่เธอควรไปพบ

ออกจากบ้านที่แรกที่เวะคือบ้านของณัชชนม์และเมทนี แม้เธอจะสูญเสียความทรงจำไปส่วนหนึ่ง แต่สำหรับผู้สูงอายุสองท่านนี้แล้วไม่ได้มีผลกระทบอะไรมาก

รถจอดท

บทที่ 568 พ่อแม่กลับมาแล้ว

กินข้าวมื้อหนึ่งประมาณเกือบชั่วโมงหนึ่ง ระหว่างทานอาหารณัชชนม์กับเมทนีก็ถามนั่นถามนี่อย่างไม่วางใจ ขณะที่นัชชาตอบกลับไม่ได้ เตชิตก็รับคำถามนั้นมาอย่างใจเย็น ทั้งสองช่วยกันโดยที่ไม่ถูกจับได้

ทานข้าวเสร็จแล้วก็นั่งสักครู่ เวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว เห็นเป็นเวลาเลิกเรีย