บทที่ 474

บทที่474 คุณไม่รักฉันกับแม่ฉันหรอ

ระหว่างทางกลับ ธีมนต์นั่งอยู่เบาะหลัง ก็หันไปเห็นการโต้ตอบของเตชิตเมื่อครู่ กลายเป็นเงียบขึ้นมา

นัชชาตอนแรกนึกว่าเขานั่งเครื่องบินมาไม่ค่อยสบาย จึงค่อยๆรับรู้ว่า ลูกไม่ใช่ไม่สบาย แต่เป็นเพราะความรู้สึกขัดแย้ง แต่ความรู้สึกขัดแย้งนี้ไม่ใช่กับเธอ

บทที่ 475

บทที่475 ผมต้องการผู้หญิง

นัชชากลับไปจับมือเขาไว้ “ไม่เป็นไร ในเมื่ออยู่โรงพยาบาลลำบากมาสองสามวันแล้ว ตราบใดที่มีคนอยู่ข้างๆฉันก็พอแล้ว”

ถึงแม้ตอนนี้จะลำบากมาก แต่เธอกลับไม่รู้สึกเหนื่อยใจสักนิด รู้สึกค่อนข้างง่วงนอนเท่านั้น เทียบกับชีวิตครึ่งปีแล้ว ชีวิตที่ไม่มีเขาถึงจะลำบากจริ

บทที่ 476

บทที่476 ความอันตรายยังคงความรู้สึกสับสน

ถ้าทำได้ล่ะก็ ชีวภาอยกหายตัวไปในทันทีเลยในตอนนี้ แต่เธอไม่มีทางหนีได้ อะไรที่ควรเผชิญหน้าก็ต้องเผชิญหน้า

ตั้งแต่ประตูถึงโซฟา ระยะทางสั้นๆเธอกลับรู้สึกว่ามันยาวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทุกๆก้าวราวกับเหยียบบนปลายมีด ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด