บทที่ 475

บทที่475 ผมต้องการผู้หญิง

นัชชากลับไปจับมือเขาไว้ “ไม่เป็นไร ในเมื่ออยู่โรงพยาบาลลำบากมาสองสามวันแล้ว ตราบใดที่มีคนอยู่ข้างๆฉันก็พอแล้ว”

ถึงแม้ตอนนี้จะลำบากมาก แต่เธอกลับไม่รู้สึกเหนื่อยใจสักนิด รู้สึกค่อนข้างง่วงนอนเท่านั้น เทียบกับชีวิตครึ่งปีแล้ว ชีวิตที่ไม่มีเขาถึงจะลำบากจริ

บทที่ 476

บทที่476 ความอันตรายยังคงความรู้สึกสับสน

ถ้าทำได้ล่ะก็ ชีวภาอยกหายตัวไปในทันทีเลยในตอนนี้ แต่เธอไม่มีทางหนีได้ อะไรที่ควรเผชิญหน้าก็ต้องเผชิญหน้า

ตั้งแต่ประตูถึงโซฟา ระยะทางสั้นๆเธอกลับรู้สึกว่ามันยาวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ ทุกๆก้าวราวกับเหยียบบนปลายมีด ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด

บทที่ 477

บทที่477 พังทลายการควบคุมตนเองมาหลายปี

ชีวภาเจ็บมาก ขมวดคิ้วขึ้นมา “ฉันเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ของที่บาร์ค่ะ!”

“ดีมาก” ชนุดมกระตุกปาก ทันใดนั้นก็คลายแรงลงเล็กน้อย

ขณะที่ชีวภาเพิ่งจะโล่งอก บทที่นึกว่าเขาจะปล่อยตัวเองไป ปกคอเสื้อกันหนาวก็ถูกเขาดึงไว้ เนื้อผ้ารัดหลังคอ จนเจ็บเ