บทที่469 โอบกอดและจูบ

ทั้งสองนั่งอยู่ข้างบนสักพัก รอจนอารมณ์กลับมาเป็นปกติ เตชิตโอบนัชชาเดินลงมาที่ห้องพักของเมทนี

ณัชชนม์อายุเยอะแล้ว เลยหลับไม่ลึก ไม่ว่าการกระทำจะเบาแค่ไหน แต่ก็ทำให้เธอตื่นได้

“นัชหรอ” ณัชชนม์เพิ่งตื่น มองเห็นเพียงเงาดำ

นัชชาชะงัก “แม่ หนูทำแม่ตื่นรึเปล่า”

บทที่470 ทนมาครึ่งปีทนไม่ไหวแล้ว

ทั้งแปลกและคุ้นเคย เหมือนถูกไฟช็อต เธออ่อนแรงล้มลงกับเตียง เธอพิงเข้ากับหมอนนุ่ม เขาทับอยู่บนตัวเธอ เหมือนกลัวจะตัวหนักเกินไป เขาเอาแขนเท้าไว้บนเตียง ร่างกายห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

เตชิตจ้องเธอ สายตาเป็นประกาย นัชชารับสายตาคมกริบของเขาไม่ไหว เธอหัวใจเต้นแรง ก

บทที่471 ต่อจากนี้ไปคุณจะได้รับมัน

เช้าตรู่วันถัดมา นัชชาถูกเสียงนาฬิกาของโทรศัพท์ปลุกขึ้น เธอลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ เอื้อมเท่าไหร่ก็เอื้อมไม่ถึง แต่สัมผัสถูกแขนอุ่นของผู้ชายแทน

เธออึ้งไปสักพัก พลิกตัวไปเจอกับดวงตาสลึมสลือที่ยังตื่นไม่เต็มท