บทที่468 เตชิตกลับมาแล้ว

เรื่องทุกอย่างเรียบร้อย นัชชาไม่ได้รู้สึกโล่งใจ แต่กลับตึงเครียดกว่าเดิม กลางคืนหลังจากกินข้าวกับแม่เสร็จ รอพวกเขาหลับไปแล้ว เธอเดินขึ้นมาบนด่านฟ้าคนเดียว

กลางคืนไม่อนุญาตให้ใครขึ้นมา นัชชาขอปรัณไว้ เธอกดสแกนลายนิ้มมือเปิด แล้วปิดประตูลง เธอเดินไปอยู่ริมที่มีตะข่าย

บทที่469 โอบกอดและจูบ

ทั้งสองนั่งอยู่ข้างบนสักพัก รอจนอารมณ์กลับมาเป็นปกติ เตชิตโอบนัชชาเดินลงมาที่ห้องพักของเมทนี

ณัชชนม์อายุเยอะแล้ว เลยหลับไม่ลึก ไม่ว่าการกระทำจะเบาแค่ไหน แต่ก็ทำให้เธอตื่นได้

“นัชหรอ” ณัชชนม์เพิ่งตื่น มองเห็นเพียงเงาดำ

นัชชาชะงัก “แม่ หนูทำแม่ตื่นรึเปล่า”

บทที่470 ทนมาครึ่งปีทนไม่ไหวแล้ว

ทั้งแปลกและคุ้นเคย เหมือนถูกไฟช็อต เธออ่อนแรงล้มลงกับเตียง เธอพิงเข้ากับหมอนนุ่ม เขาทับอยู่บนตัวเธอ เหมือนกลัวจะตัวหนักเกินไป เขาเอาแขนเท้าไว้บนเตียง ร่างกายห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

เตชิตจ้องเธอ สายตาเป็นประกาย นัชชารับสายตาคมกริบของเขาไม่ไหว เธอหัวใจเต้นแรง ก