บทที่467 คิดถึงเป็นอย่างมาก

นัชชามองดูณัชชนม์ดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้เมทนี เธอเติมน้ำอุ่นยื่นให้เธอ “แม่ ดื่มน้ำก่อน หนูคุยกับหมอมาแล้ว พ่อเป็นเส้นเลือดในสมองตีบ แต่ปัญหาจริงยังไม่แน่ชัด ต้องรอตรวจพรุ่งนี้ถึงจะรู้ หนูว่าจะย้ายพ่อไปโรงพยาบาลของพี่ปรัณ”

“แล้วหมอบอกอะไรอีกมั้ย พ่อของลูกเป็นแบบนี้จ

บทที่468 เตชิตกลับมาแล้ว

เรื่องทุกอย่างเรียบร้อย นัชชาไม่ได้รู้สึกโล่งใจ แต่กลับตึงเครียดกว่าเดิม กลางคืนหลังจากกินข้าวกับแม่เสร็จ รอพวกเขาหลับไปแล้ว เธอเดินขึ้นมาบนด่านฟ้าคนเดียว

กลางคืนไม่อนุญาตให้ใครขึ้นมา นัชชาขอปรัณไว้ เธอกดสแกนลายนิ้มมือเปิด แล้วปิดประตูลง เธอเดินไปอยู่ริมที่มีตะข่าย

บทที่469 โอบกอดและจูบ

ทั้งสองนั่งอยู่ข้างบนสักพัก รอจนอารมณ์กลับมาเป็นปกติ เตชิตโอบนัชชาเดินลงมาที่ห้องพักของเมทนี

ณัชชนม์อายุเยอะแล้ว เลยหลับไม่ลึก ไม่ว่าการกระทำจะเบาแค่ไหน แต่ก็ทำให้เธอตื่นได้

“นัชหรอ” ณัชชนม์เพิ่งตื่น มองเห็นเพียงเงาดำ

นัชชาชะงัก “แม่ หนูทำแม่ตื่นรึเปล่า”