บทที่ 470

บทที่470 ทนมาครึ่งปีทนไม่ไหวแล้ว

ทั้งแปลกและคุ้นเคย เหมือนถูกไฟช็อต เธออ่อนแรงล้มลงกับเตียง เธอพิงเข้ากับหมอนนุ่ม เขาทับอยู่บนตัวเธอ เหมือนกลัวจะตัวหนักเกินไป เขาเอาแขนเท้าไว้บนเตียง ร่างกายห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

เตชิตจ้องเธอ สายตาเป็นประกาย นัชชารับสายตาคมกริบของเขาไม่ไหว เธอหัว

บทที่ 471

บทที่471 ต่อจากนี้ไปคุณจะได้รับมัน

เช้าตรู่วันถัดมา นัชชาถูกเสียงนาฬิกาของโทรศัพท์ปลุกขึ้น เธอลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ขมวดคิ้วพลางเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ เอื้อมเท่าไหร่ก็เอื้อมไม่ถึง แต่สัมผัสถูกแขนอุ่นของผู้ชายแทน

เธออึ้งไปสักพัก พลิกตัวไปเจอกับดวงตาสลึมสลือที่ยังต

บทที่ 472

บทที่472 อดจูบคุณไม่ไหว

เมทนีเข้าไปในห้องผ่าตัดตอนเช้าเวลาเก้าโมงครึ่ง เป็นผ่าตัดแรกของหมอปสันน์ในวันนี้ จึงยืนอยู่แถวหน้า หนึ่งคือเพื่อให้ผู้ป่วยไม่ตื่นเต้นจนเกินไป สองคือการผ่าตัดแรกของทุกวันนั้นผ่อนคลายและกระปรี้กระเปร่ามากที่สุด ไม่ได้แบกความรับผิดชอบมากเท่าไหร่นัก

ก่อนเข้าห