บทที่464 เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาครับ

เขาไม่ได้สนใจเธอ แต่หันไปขอโทษลูกค้า “ขอโทษนะคะ มีเรื่องนิดหน่อยขอพาน้องไปแปปหนึ่งนะคะ แปปเดียวจนิงๆค่ะ”

เธอพาชีวถามาที่ชั้นสอง มีห้องแบบเปิดมากมาย เป็นมุมที่ดีๆทั้งนั้น เธอมายืนอยู่ที่ตรงกลางของร้าน เธอรู้ว่ามุมนี้เป็นมุมที่แพงที่สุด

“พี่พาหนู มาที่

บทที่465 อยากเจอเธอใจจะขาด

นัชชาอึ้ง “ลูกคิดถึงพ่อหรอครับ”

“อืม ไม่ได้เจอพ่อนานแล้ว..........” การกระทำและสีหน้าน้อยใจของธีมนต์ ทำนัชชาเจ็บปวด

“ธีครับ ถึงพ่อจะไปทำงานไม่อยู่กับเรา แต่ลูกต้องรู้ไว้ว่าเขาคิดถึงลูกมาก เขาคิดถึงลูกอยู่ตลอดเวลา รู้ต้องเข้าใจเขานะครับ”

คำพวกนี้ครึ่งป

บทที่466 หลอดเลือดสมองฉีกฉับพลัน

ธีมนต์ปิดเรียน นัชชายุ่งๆกับร้าน ถึงเธอจะพยายามหาเวลามาอยู่กับลูก แต่ส่วนใหญ่เธอก็ไม่สามารถทำได้ทั่วถึง

โชคดีที่ชนุดมจะกลับไปเคลียร์งานที่อังกฤษ อีกสามสี่วันกูกลับมาแล้ว ธีมนต์ก็ไม่ได้กลับอังกฤษนานแล้วเขาอยากกลับไปด้วย นัชชาลังเลอยู่นานแต่สุดท้ายก็อนุญาตให้