บทที่463 ผู้หญิงเสน่ห์แรง

เธอถามขึ้นทำให้นัชชาทำตัวไม่ถูก แต่เธอไม่ได้โกรธ เพราะไม่รู้ไม่ผิด “ไม่ใช่ เป็นเพื่อนพี่”

“อ๋อ หรอ..........” ติณณาเอามือจับหู “เพราะหนูพี่เคยได้เห็นสามีพี่ เลย........”

“ไม่เป็นไร” นัชชาพูดยิ้มๆ “เตรียมตัวปิดร้านกลับบ้านได้เลย”

“ค่ะ”

หลังจากปิด

บทที่464 เมื่อไหร่พ่อจะกลับมาครับ

เขาไม่ได้สนใจเธอ แต่หันไปขอโทษลูกค้า “ขอโทษนะคะ มีเรื่องนิดหน่อยขอพาน้องไปแปปหนึ่งนะคะ แปปเดียวจนิงๆค่ะ”

เธอพาชีวถามาที่ชั้นสอง มีห้องแบบเปิดมากมาย เป็นมุมที่ดีๆทั้งนั้น เธอมายืนอยู่ที่ตรงกลางของร้าน เธอรู้ว่ามุมนี้เป็นมุมที่แพงที่สุด

“พี่พาหนู มาที่

บทที่465 อยากเจอเธอใจจะขาด

นัชชาอึ้ง “ลูกคิดถึงพ่อหรอครับ”

“อืม ไม่ได้เจอพ่อนานแล้ว..........” การกระทำและสีหน้าน้อยใจของธีมนต์ ทำนัชชาเจ็บปวด

“ธีครับ ถึงพ่อจะไปทำงานไม่อยู่กับเรา แต่ลูกต้องรู้ไว้ว่าเขาคิดถึงลูกมาก เขาคิดถึงลูกอยู่ตลอดเวลา รู้ต้องเข้าใจเขานะครับ”

คำพวกนี้ครึ่งป