บทที่454 ตอนฉันไม่อยู่ดูแลตัวเองดีๆ

เตชิตเดินมาถึงชั้นสอง เขาไม่ได้ไปที่ห้องตัวเอง แต่ไปหาธีมนต์ที่ห้อง

เปิดประตูออก ธีมนต์กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่บนพรหมกับน้าริน เขาเพิ่งกลับมาจากโรงเรียน ยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดออก เห็นเขาเข้ามา เขารีบวิ่งเข้าไปหาเขา “พ่อครับ”

เข่าของเขาถูกธีมนต์กอดไ

บทที่455 รักษาด้วยการเปลี่ยนถ่ายเลือด

“เขาพูดแบบนี้จริงหรอ” ปรัณยืนมองหน้านัชชา ยื่นชาไปให้เธอ “เมื่อวานพี่โทรหาเขาก็ไม่รับสาย หลังจากนั้นก็ติดโตไม่ได้อีกเลย คงตัดสินใจจะไม่กลับมาจนกว่าจะหายขาด”

คาดไม่ถึงที่เขาจะบอกให้เธอไม่ต้องรอ ทั้งๆที่เขาต้องการและรักเธอมากมมายขนาดนั้น

นัชชาไม่ม

บทที่456 ความรักของเธอไม่ได้มอบให้ผิดคน

เช้าตรู่ของวันต่อมา ชนุดมเดินลงจากเครื่อง มองดูฟ้าที่กำลังจะสว่าง เขายังปรับตัวไม่ค่อยทัน

ครั้งที่แล้วที่มายังไมรู้สึกถึงมัน แต่ครั้งนี้เขากลับมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม

ผู้ช่วยยกกระเป๋าสัมภาระใส่รถเข็น เห็นเขาเหม่อลอย พูดเรียกสติเขาเบาๆ “