บทที่445 ให้เธอติดคุกนานๆ

คิดถึงการฟื้นฟูร่างกายของเตชิตยังไม่ได้ดีทั้งหมด คุณพ่อและคุณแม่ไม่ได้ไปหลังจากทานข้าวเสร็จ ขึ้นข้างบนไปหาธีมนต์ นั่งสักครู่หนึ่งแล้วบอกให้คนขับรถขับกลับไป

นัชชาเดินไปส่งผู้อาวุโสทั้งสองที่ประตูทางเข้า คุณพ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับเขาอย่างชัดเจน แต่ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ไ

บทที่446 อาการติดยากำเริบ

พวกเขาฉันพี่น้องเพราะเรื่องนี้จึงอดกลั้นมาโดยตลอด รอประทินเดินออกมาจากชนัยจริงๆ ทุกอย่างถึงจะเริ่มต้น

แม้ว่าปรัณจะเป็นคนตีสองหน้า แต่เขาก็เป็นหมอ ได้ยินพวกเขาพูดเรื่องพวกนี้ แม้ว่าจะต่อต้านกับความคิดนี้แต่ก็เห็นด้วยไม่น้อย ยกชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบ แล้วเปลี่ยนบทสนทนา “ส

บทที่447 สถานการณ์รุนแรง

นัชชาส่ายศีรษะ“ฉันไม่เป็นไร คุณรู้สึกยังไงบ้าง?”

เขาเม้มปากแน่น เหงื่อบนหน้าผากไหลตามแก้มลงมา มองมือตัวเองสองข้างอย่างแรงกล้า “ไม่เป็นไร เมื่อกี้ทำให้คุณตกใจกลัว”

นัชชาไม่ได้พูดอะไร เธอกลัวก็จริง แต่ไม่ใช่เพราะเขาทำร้ายเธอ แต่กลัวว่าร่างกายเขาที่มีอาการแบบนี้