บทที่444 ต่อจากนี้ฝากเตชิตไว้กับเธอด้วย

นัชชาหายใจเข้าลึกๆ กดฝ่ามือที่กำเริบ แล้วแผดเสียงตะโกนเรียกชื่อเขา “เตชิต!”

“หืม?” เปล่งคำเดียงออกมาจากโพรงจมูกอย่างเอื่อยเฉื่อย

“อย่าแกล้งสิ พี่ปรัณพูดแล้วว่าตอนนี้ร่างกายคุณน่ะ......ไม่อนุญาต” สุดท้ายก็เขิน จึงพูดออกมารวมๆ

เขาจึงตั้งใจแ

บทที่445 ให้เธอติดคุกนานๆ

คิดถึงการฟื้นฟูร่างกายของเตชิตยังไม่ได้ดีทั้งหมด คุณพ่อและคุณแม่ไม่ได้ไปหลังจากทานข้าวเสร็จ ขึ้นข้างบนไปหาธีมนต์ นั่งสักครู่หนึ่งแล้วบอกให้คนขับรถขับกลับไป

นัชชาเดินไปส่งผู้อาวุโสทั้งสองที่ประตูทางเข้า คุณพ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับเขาอย่างชัดเจน แต่ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ไ

บทที่446 อาการติดยากำเริบ

พวกเขาฉันพี่น้องเพราะเรื่องนี้จึงอดกลั้นมาโดยตลอด รอประทินเดินออกมาจากชนัยจริงๆ ทุกอย่างถึงจะเริ่มต้น

แม้ว่าปรัณจะเป็นคนตีสองหน้า แต่เขาก็เป็นหมอ ได้ยินพวกเขาพูดเรื่องพวกนี้ แม้ว่าจะต่อต้านกับความคิดนี้แต่ก็เห็นด้วยไม่น้อย ยกชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบ แล้วเปลี่ยนบทสนทนา “ส