บทที่407 ทำไมคุณกุมมือแม่ของผม

“ท่าทางของคุณตอนนี้ เหมือนปีนั้นไม่มีผิด” ชายคนนั้นชี้นิ้วเรียวของเขาไปที่ลำคอของเธอ

เขาชอบการกระทำนี้มาก รู้สึกถึงผิวที่บอบบางของเธอ และยังมีความสดชื่นของข้างล่าง ทำให้ชีพจรของเขาเต้นจนแทบบ้า

“ฉันไม่ใช่นัชชาคนที่อ่อนหัดคนนั้นอีกแล้วค่ะ ห้าปีมานี้ ฉันเป

บทที่408 เรียกพ่อเป็นครั้งแรก

นัชชาลูบหัวตุ๊กตาน้อย “ไว้เรากลับไปคุยกันนะคะ ต้องถามความเห็นของลูกด้วย”

ผู้อำนวยการสำทับ “ได้ครับ ไม่มีปัญหา นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ”

นอกจากนั้นก็ยังเดินรอบโรงเรียนอีกสองรอบ ผู้อำนวยการเดินมาส่งพวกเขาเป็นการส่วนตัว เตชิตรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก หายากที่จะ

บทที่409 เธอเป็นคนตาบอด

ทางอีกด้านหนึ่ง ประทินตั้งแต่ที่ได้เจอกันที่บาร์ครั้งก่อนก็ไม่ได้ข่าวคราวเตชิตอีกเลย

เธอไม่ได้เจอชายคนนั้นอีก ติดต่อไม่ได้ อาจกล่าวได้ว่า เตชิตหายตัวไปจากโลกของเธอ ราวกับว่าเขาไม่เคยอยู่ที่นั่นมาก่อน

ตอนแรกเธอก็พยายามโน้มน้าวและปลอบใจตนเองว่าชายคนนั้นคงจะยุ่ง