บทที่406 อยากผลักคุณให้ล้มลง

ธีมนต์นั่งรออยู่ที่โซฟาเป็นเวลานาน เขาพาตัวเองไปล้างมือก่อนที่พ่อกับแม่จะลงมาข้างล่าง และรีบวิ่งไปนั่งที่ห้องอาหารเป็นอย่างดี เขานั่งรอจนกว่าผู้ใหญ่จะเริ่มรับประทานอาหาร ตนเองถึงจะเริ่มรับประทานได้อย่างเด็กที่รู้ความ

นัชชาและเตชิตเถียงกันอยู่ด้านบนสองสามประโยค

บทที่407 ทำไมคุณกุมมือแม่ของผม

“ท่าทางของคุณตอนนี้ เหมือนปีนั้นไม่มีผิด” ชายคนนั้นชี้นิ้วเรียวของเขาไปที่ลำคอของเธอ

เขาชอบการกระทำนี้มาก รู้สึกถึงผิวที่บอบบางของเธอ และยังมีความสดชื่นของข้างล่าง ทำให้ชีพจรของเขาเต้นจนแทบบ้า

“ฉันไม่ใช่นัชชาคนที่อ่อนหัดคนนั้นอีกแล้วค่ะ ห้าปีมานี้ ฉันเป

บทที่408 เรียกพ่อเป็นครั้งแรก

นัชชาลูบหัวตุ๊กตาน้อย “ไว้เรากลับไปคุยกันนะคะ ต้องถามความเห็นของลูกด้วย”

ผู้อำนวยการสำทับ “ได้ครับ ไม่มีปัญหา นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ”

นอกจากนั้นก็ยังเดินรอบโรงเรียนอีกสองรอบ ผู้อำนวยการเดินมาส่งพวกเขาเป็นการส่วนตัว เตชิตรู้สึกเกรงใจเป็นอย่างมาก หายากที่จะ