บทที่392 ช่วยเธอสวมชุดชั้นใน

เช้าวันรุ่งขึ้น นัชชาตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงดังที่นอกประตู

เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ที่ทางด้านขวาของเธอว่างเปล่า เธอดูเวลานั่นเกือบแปดโมงแล้ว ที่ประตูห้องมีรอยแยกอยู่ เธอได้ยินเสียงการสนทนาของชายสองคนอย่างคลุมเครือ

“คุณลุง ผมอยากไปหาแม่ของผมครับ!”

บทที่393 การปรากฎตัวของพ่อที่รัก

นัชชาตกใจมาก ใบหน้ายังคงขาวซีด “ไม่มีอะไร บันไดขั้นนั้นลื่นเกินไป”

“แม่ไม่เป็นไรนะครับ” ธีมนต์ก็เข้ามาถาม สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

นัชชายิ้ม “ไม่เป็นไรจ๊ะ ธีธีต้องระวังนะครับ ยิ่งไปไกลหินก็ยิ่งลื่น”

ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไร เขาคุกเข่าและจับข้อเท้า

บทที่394 มีรูปเธออยู่ในกระเป๋าสตางค์

เตชิตพาทั้งสองไปที่ร้านอาหารบริเวณเชิงเขา ร้านเป็นสไตล์จีน ที่ประตูทางเข้ามีสระหินอยู่ ตรงกลางเป็นน้ำพุ ทั้งสองด้านเป็นป่าไผ่เทียม ตกแต่งได้สวยงาม มองดูแล้วสดชื่น

แต่เมื่อนัชชาเห็นเมนูของร้าน ก็รู้สึกประหลาดใจที่นี่เป็นร้านหรูของเขา อาหารส่วนมากเป็นผักท