บทที่391 จูบข้างเตียง

��่ขณะคนทั้งคู่หลับนั้นไม่ได้ยิน คนที่ตอบกลับมีเพียงธีมนต์ที่ทำเสียงอืมอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากที่อุ้มนัชชาเป็นแนวนอนขึ้นมาสำเร็จแล้ว เตชิตก็รีบก้าวเท้าออกจากห้องไป หมุนตัวเข้าห้องนอนใหญ่ วางคนลงบนเตียงที่อ่อนนุ่ม เมื่อเห็นว่าเธอไม่ต้องการที่จะตื่น เขาจึงกลับไปที่ห้องของลูก

บทที่392 ช่วยเธอสวมชุดชั้นใน

เช้าวันรุ่งขึ้น นัชชาตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงดังที่นอกประตู

เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ที่ทางด้านขวาของเธอว่างเปล่า เธอดูเวลานั่นเกือบแปดโมงแล้ว ที่ประตูห้องมีรอยแยกอยู่ เธอได้ยินเสียงการสนทนาของชายสองคนอย่างคลุมเครือ

“คุณลุง ผมอยากไปหาแม่ของผมครับ!”

บทที่393 การปรากฎตัวของพ่อที่รัก

นัชชาตกใจมาก ใบหน้ายังคงขาวซีด “ไม่มีอะไร บันไดขั้นนั้นลื่นเกินไป”

“แม่ไม่เป็นไรนะครับ” ธีมนต์ก็เข้ามาถาม สายตาเต็มไปด้วยความกังวล

นัชชายิ้ม “ไม่เป็นไรจ๊ะ ธีธีต้องระวังนะครับ ยิ่งไปไกลหินก็ยิ่งลื่น”

ชายคนนั้นไม่ได้พูดอะไร เขาคุกเข่าและจับข้อเท้า