บทที่386กลับสู่ไวโรจน์วิลล่าอีกครั้ง

รถขับตรงไปทางไวโรจน์วิลล่าถนนเส้นนี้นัชชาคุ้นเคยดียิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งชัดเจนคำพูดที่ชนุดมถูกจริงตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่เคยวางและลืมเรื่องที่ผ่านมา

คนขับรถขับรถดีมากระหว่างทางไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อยทั้งสองคนนั่งด้านหลังไม่มีการสนทนานัชชาหันหน้ามองไปทางวิวข้าง

บทที่387บทที่เมาก็เรียกชื่อของเธอ

เด็กคิดไปคิดมาแต่ก็ไม่ได้ใช้เวลานานเขาใส่หัวแล้วพูดว่า“ไม่ครับผมจะอยู่กับแม่”

ถึงแม้ปากของเขาบอกว่าไม่แต่ความเศร้าในใจก็ปกปิดไม่ได้นัชชาก็ดูออกเหมือนตอนนี้เธอกำลังบังคับให้เด็กเลือก

ที่จริงนี่ไม่ใช่เรื่องที่เขาควรคิดในอายุช่วงนี้แต่ตอนนี้จำเป็นต้องคิ

บทที่388ความคิดถึง5ปีที่ไม่เคยขาด

นัชชาหายใจเข้าลึกๆกลั้นความอยากร้องไห้ไว้เงยหน้ามองขึ้นไปบนเพดานไม่ว่าจะลืมตาโตขนาดไหนก็ยังมองไม่ชัดอยู่ดี

ที่จริงเธอดูออกว่า5ปีที่ผ่านมาของในบ้านที่เธอเคยใช้เก่าและเปลี่ยนสีเครื่องสำอางก็หมดอายุแล้วเขาคนนั้นรอคอยอย่างทรมานมา5ปี

5ปีเลยนะเวลานานขนาดนั