บทที่346กีดกันไม่ให้ผมแสดงความเป็นพ่อ

หล่อนรู้สึกเหมือนตัวเองละเลยหน้าที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่คนเป็นแม่ควรจะทำ"ตกใจมากใช่มั้ยลูกไม่เป็นไรนะครับต่อไปแม่จะอยู่ข้างๆหนูจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะครับ"

เตชิตที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินสิ่งที่หล่อนพูดทั้งหมดในใจเขากลับเหมือนมีร่องรอยแห่งเหมือนโดนทิ่ม

บทที่347ผมจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน

หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์ระหว่างทางนัชชาโทรหาเมทนีและณัชชนม์ว่าหล่อนสบายดีไม่ต้องเป็นห่วงคนขับรถพาสองแม่ลูกมาส่งที่คฤหาสน์ของจินต์

บทที่นัชชากำลังเดินเข้าประตูไปนั้นใบหน้าขาวซีดทำให้จินต์ตกใจมาก"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"

นัชชาปิดประตูแล้วเดินไปที่โซฟาดึงลูก

บทที่348เขามาแล้ว

เช้าวันที่สองนัชชาตื่นมาแล้วรีบไปดูลูกที่ห้องนอนเขายังเป็นปกติดีทั้งในด้านอารมณ์และจิตใจไม่มีอะไรเปลี่ยนไปใจคนเป็นแม่ถึงสงบลงได้

จินต์เองก็รู้ถึงสภาพจิตใจของหล่อนตอนนี้ดีขึ้นจึงขอลางานหนึ่งวันอยู่เป็นเพื่อนหล่อนจินต์ออกไปซื้ออาหารเช้าให้สองแม่ลูกแต่เช้าตรู่ลูกคุณหนูที่ไม่