บทที่347ผมจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน

หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์ระหว่างทางนัชชาโทรหาเมทนีและณัชชนม์ว่าหล่อนสบายดีไม่ต้องเป็นห่วงคนขับรถพาสองแม่ลูกมาส่งที่คฤหาสน์ของจินต์

บทที่นัชชากำลังเดินเข้าประตูไปนั้นใบหน้าขาวซีดทำให้จินต์ตกใจมาก"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"

นัชชาปิดประตูแล้วเดินไปที่โซฟาดึงลูก

บทที่348เขามาแล้ว

เช้าวันที่สองนัชชาตื่นมาแล้วรีบไปดูลูกที่ห้องนอนเขายังเป็นปกติดีทั้งในด้านอารมณ์และจิตใจไม่มีอะไรเปลี่ยนไปใจคนเป็นแม่ถึงสงบลงได้

จินต์เองก็รู้ถึงสภาพจิตใจของหล่อนตอนนี้ดีขึ้นจึงขอลางานหนึ่งวันอยู่เป็นเพื่อนหล่อนจินต์ออกไปซื้ออาหารเช้าให้สองแม่ลูกแต่เช้าตรู่ลูกคุณหนูที่ไม่

บทที่349ฉันชักจะเสียใจที่ให้เธอกลับมา

อยู่ด้านข้างของเธอเบิกตาโตวิ่งไปกอดต้นขาชนุดมทันที"คุณลุง!มาได้ยังไงOhmygod！It’si

credible！ผมคิดถึงคุณลุงจังเลย!"

ธีมนต์เดี๋ยวพูดภาษาอังกฤษเดี๋ยวพูดภาษาจีนปนกันไปหมดดีใจจนทำตัวไม่ถูกอันที่จริงเพิ่งจะแยกจากกันได้ไม่นานแต่เขาก็คิดถึงชนุดมเอามากๆอาจจะเป็นเพรา