บทที่345 ตรวจD

A

นัชชาย่อตัวลงรับธีมนต์วิ่งเข้ามากอดอย่างเต็มแรงหากไม่ใช่เพราะเตชิตใช่ร่างกายยัดเธอไว้ด้านหลังเธอต้องล้มกลิ้งเป็นแน่

ธีมนต์ไม่ได้เป็นเด็กที่ชอบร้องไห้แต่เวลานี้เขาอยู่ในอ้อมกอดของเธอเริ่มร้องไห้กระซิกๆ"คุณแม่ครับคิดถึงคุณแม่จังเลย"

เสียงกระซิกของเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยค

บทที่346กีดกันไม่ให้ผมแสดงความเป็นพ่อ

หล่อนรู้สึกเหมือนตัวเองละเลยหน้าที่ไม่ได้ทำในสิ่งที่คนเป็นแม่ควรจะทำ"ตกใจมากใช่มั้ยลูกไม่เป็นไรนะครับต่อไปแม่จะอยู่ข้างๆหนูจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกนะครับ"

เตชิตที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินสิ่งที่หล่อนพูดทั้งหมดในใจเขากลับเหมือนมีร่องรอยแห่งเหมือนโดนทิ่ม

บทที่347ผมจะอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน

หลังจากที่ออกมาจากคฤหาสน์ระหว่างทางนัชชาโทรหาเมทนีและณัชชนม์ว่าหล่อนสบายดีไม่ต้องเป็นห่วงคนขับรถพาสองแม่ลูกมาส่งที่คฤหาสน์ของจินต์

บทที่นัชชากำลังเดินเข้าประตูไปนั้นใบหน้าขาวซีดทำให้จินต์ตกใจมาก"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า"

นัชชาปิดประตูแล้วเดินไปที่โซฟาดึงลูก