บทที่336คุณช่วยฟังฉันครั้งหนึ่ง

“มีสิทำไมจะไม่มี”เขาตอบ“ตอนเช้าโทรหาทำไมเธอไม่รับสาย”

ตั้งแต่เช้าเรื่องแรกที่เขานึกขึ้นได้คือโทรหาเธออยากจะถามว่าเธอกับลูกมีแพลนทำอะไรกันโทรแล้วโทรอีกแต่เธอก็ไม่รับพอครั้งสุดท้ายที่เขากำลังรอสายเธอก็กดตัดสายเขาทิ้ง

วันแรกที่กลับมาเธอก็เล่นหลบหายไปดีมาก

บทที่337เด็กคนนี้เรียกฉันว่าอะไรนะ

สุดท้ายเตชิตก็จากไปเธอท่าทางจริงจังขนาดนี้เขาจะไม่ฟังก็ไม่ได้ในใจเขารู้สึกไม่ดีเพราะความเป็นห่วงของเขาตอนนี้กลายเป็นภาระสำหรับเธอ

มือทั้งสองข้างจับอยู่ที่พวงมาลัยมองดทางข้างหน้าเขาเพิ่งคิดได้อยากจะรั้งเธอไว้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเขารู้ว่านัชชายังมีความรู้สึก

บทที่338ลูกยังมีความรู้สึกต่อเขามั้ย

ทันใดนั้นณัชชนม์กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินรีบดึงพวกเธอสองคนเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตูลงไม่เชื่อหูตัวเองมองไปที่เด็กน้อย“เด็กคนนี้.......เรียกฉันว่าอะไรนะ”

“คุณยายครับ”ธีมนต์ตอบแทน“คุณเป็นแม่ของคุณแม่ก็เลยเป็นยายของผม”

แค่คำเดียวทำทั้งสองมึนงงแม่ของแม่นั่