บทที่335เตชิตคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร

“ลองดูก่อนเเล้วค่อยว่ากัน”ตอนนี้เธอไม่รู้อะไรเลยทำได้เพียงเดินดูไปทีละก้าว

หัวเรื่องที่ตึงเครียดผ่านไปแล้วจินต์อยากรู้ว่าตลอดห้าปีที่

ผ่านมานัชชาใช้ชีวิตอยู่ยังไง“ที่ผ่านมาเเกไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”

“อยู่ลอนดอนอังกฤษเเต่ความจริงเรื่องในครั้งนั้น

บทที่336คุณช่วยฟังฉันครั้งหนึ่ง

“มีสิทำไมจะไม่มี”เขาตอบ“ตอนเช้าโทรหาทำไมเธอไม่รับสาย”

ตั้งแต่เช้าเรื่องแรกที่เขานึกขึ้นได้คือโทรหาเธออยากจะถามว่าเธอกับลูกมีแพลนทำอะไรกันโทรแล้วโทรอีกแต่เธอก็ไม่รับพอครั้งสุดท้ายที่เขากำลังรอสายเธอก็กดตัดสายเขาทิ้ง

วันแรกที่กลับมาเธอก็เล่นหลบหายไปดีมาก

บทที่337เด็กคนนี้เรียกฉันว่าอะไรนะ

สุดท้ายเตชิตก็จากไปเธอท่าทางจริงจังขนาดนี้เขาจะไม่ฟังก็ไม่ได้ในใจเขารู้สึกไม่ดีเพราะความเป็นห่วงของเขาตอนนี้กลายเป็นภาระสำหรับเธอ

มือทั้งสองข้างจับอยู่ที่พวงมาลัยมองดทางข้างหน้าเขาเพิ่งคิดได้อยากจะรั้งเธอไว้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเขารู้ว่านัชชายังมีความรู้สึก