บทที่337เด็กคนนี้เรียกฉันว่าอะไรนะ

สุดท้ายเตชิตก็จากไปเธอท่าทางจริงจังขนาดนี้เขาจะไม่ฟังก็ไม่ได้ในใจเขารู้สึกไม่ดีเพราะความเป็นห่วงของเขาตอนนี้กลายเป็นภาระสำหรับเธอ

มือทั้งสองข้างจับอยู่ที่พวงมาลัยมองดทางข้างหน้าเขาเพิ่งคิดได้อยากจะรั้งเธอไว้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเขารู้ว่านัชชายังมีความรู้สึก

บทที่338ลูกยังมีความรู้สึกต่อเขามั้ย

ทันใดนั้นณัชชนม์กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินรีบดึงพวกเธอสองคนเข้ามาในบ้านแล้วปิดประตูลงไม่เชื่อหูตัวเองมองไปที่เด็กน้อย“เด็กคนนี้.......เรียกฉันว่าอะไรนะ”

“คุณยายครับ”ธีมนต์ตอบแทน“คุณเป็นแม่ของคุณแม่ก็เลยเป็นยายของผม”

แค่คำเดียวทำทั้งสองมึนงงแม่ของแม่นั่

บทที่339นัชชากลับมาแล้ว

อีกฝั่งเตชิตขับรถกลับมาบ้านเก่าเพิ่งถึงหน้าบ้านเธอก็ได้ยินเสียงแหลมเข้าหู“น้าคะหนูเอาอันนี้ไปวางไว้ที่โต๊ะมันสวย”

“ดีจ้ะๆไหนๆก็มาแล้วจะซื้อของมาทำไม”เสียงจริยาตามมาติดๆ

เตชิตหันหลังเดินกลับแต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงคนเรียก“เตชิตคุณเพิ่งกลับมาถึงหรอ”