บทที่285ความจริงที่เข้าใจอย่างถ่องแท้

เตชิตปิดตาทั้งสองข้างแน่นน้ำเสียงสั่นไหว“ฉันคิดว่าจะรอเธอไม่ไหวซะแล้ว”

ลมหายใจของหญิงสาวขาดหายเป็นห้วงๆแต่ว่าเธอกลับไม่ผลักไสเขาออกไปและเอ่ยปากออกไปอย่างเนิบๆ“ไม่หรอกเธอก็เห็นว่าฉันกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอหลังจากนี้ก็จะมีแค่พวกเราสองคนไม่มีคนอื่นมายุ่มย่าม

บทที่286ความเสียใจภายหลังกับความโกรธแค้นของเขา

ประโยคนี้ทำให้เตชิตมีอากัปกิริยาแข็งทื่อฝ่ามือใหญ่ที่ถือโทรศัพท์ชะงักค้างชายหนุ่มยกสายตามองตรงไปยังประตู“เธอรู้อะไรมาบ้าง？”

ได้ยินประโยคนี้ปณิตารู้ว่าในที่สุดโอกาสแก้แค้นของตัวเองก็มาถึงแล้วเธอก้าวเท้าเดินตรงไปข้างหน้าเข้าไปภายในบ้าน“ทุกอย่างท

บทที่287มองไม่เห็นฉันเธอคงเสียใจ

ทีนาร์หวาดกลัวจนใกล้จะหายใจไม่ออกเธอโผร่างเข้าไปกอดข้อเท้าชายหนุ่ม“อาชิตเธออย่าไปฟังที่เค้าพูดโกหกฉันคิดอยากรับมือกับนัชชาแต่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย……”

สีหน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงจนน่าตกใจคล้ายกับลมพายุที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในยามค่ำคืนเขาเอ่ยวาจาด้วยความนิ่งสงบ