บทที่284ลืมอดีตไปให้หมด

จากเมืองJไปถึงอังกฤษในระหว่งการเดินทางนัชชาล้วนใช้เวลานอนหลับอย่างสะลืมสะลือ

เดิมทีเธอเจอความหวาดผวามามากมายในระหว่างทางที่วุ่นวายยิ่งบนร่างกายตั้งครรภ์ขึ้นมาอีกสภาพในตอนนี้อ่อนเพลียเป็นที่สุด

ชนุดมสังเกตแห็นความอ่อนไหวทางอารมณ์ของเธอกำชับกับแพทย์ผู้ติดตามบนเค

บทที่285ความจริงที่เข้าใจอย่างถ่องแท้

เตชิตปิดตาทั้งสองข้างแน่นน้ำเสียงสั่นไหว“ฉันคิดว่าจะรอเธอไม่ไหวซะแล้ว”

ลมหายใจของหญิงสาวขาดหายเป็นห้วงๆแต่ว่าเธอกลับไม่ผลักไสเขาออกไปและเอ่ยปากออกไปอย่างเนิบๆ“ไม่หรอกเธอก็เห็นว่าฉันกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอหลังจากนี้ก็จะมีแค่พวกเราสองคนไม่มีคนอื่นมายุ่มย่าม

บทที่286ความเสียใจภายหลังกับความโกรธแค้นของเขา

ประโยคนี้ทำให้เตชิตมีอากัปกิริยาแข็งทื่อฝ่ามือใหญ่ที่ถือโทรศัพท์ชะงักค้างชายหนุ่มยกสายตามองตรงไปยังประตู“เธอรู้อะไรมาบ้าง？”

ได้ยินประโยคนี้ปณิตารู้ว่าในที่สุดโอกาสแก้แค้นของตัวเองก็มาถึงแล้วเธอก้าวเท้าเดินตรงไปข้างหน้าเข้าไปภายในบ้าน“ทุกอย่างท