บทที่ 229 คำขอร้องสุดท้าย

หลังจากมองดูนัชชายุ่งอยู่กับการจัดการพาเมทนีออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านแล้ว เตชิตจึงกลับมาที่ห้องผู้ป่วยชั้นล่าง

บทที่เขาผลักประตูเข้าไปนั้น ทีนาร์ก็ตื่นมาแล้ว เธอนั่งอยู่บนเตียงมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจากทางด้านหลัง เธอจึงหมุนตัวกลับมา งอเข่าเข้า

บทที่ 230 คนของฉัน พวกแกก็กล้าแตะหรอ

บางทีอาจเป็นเพราะคิดว่าสภาพร่างกายของโศจิรัตน์ไม่ค่อยดีสักเท่าไร แววตาอันเฉียบขาดคู่นั้นเกิดความสับสนขึ้น เขามองอ ย่างสังเกตไปที่ทีนาร์ ในขณะเดียวกันก็เท่ากับว่าเขากำลังไต่สวนตนเองเช่นกัน

ส่วนทีนาร์ยังคงแสดงท่าทีออกมาเหมือนเดิมตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ว่

บทที่ 231 ปวีณกลับมาอีกครั้ง

เขาหันให้เลยเห็นไม่ชัดว่าเป็นใคร อาจเป็นเพราะว่าอายุยังน้อย ความรู้สึกแรกคือสั่นกลัวและหลังจากนั้นถึงตะโกนแบบกล้าๆ กลัวๆ “แกเป็นใคร อย่าเสือก”

เขามองไม่เห็น แต่นัชชาเห็นแล้ว

เขามีร่างที่สูงใหญ่ ดูแข็งแรงมีพลัง ไม่จำเป็นตองพูดหรือทำอะไร แค่ยืนเฉยๆ