บทที่ 230 คนของฉัน พวกแกก็กล้าแตะหรอ

บางทีอาจเป็นเพราะคิดว่าสภาพร่างกายของโศจิรัตน์ไม่ค่อยดีสักเท่าไร แววตาอันเฉียบขาดคู่นั้นเกิดความสับสนขึ้น เขามองอ ย่างสังเกตไปที่ทีนาร์ ในขณะเดียวกันก็เท่ากับว่าเขากำลังไต่สวนตนเองเช่นกัน

ส่วนทีนาร์ยังคงแสดงท่าทีออกมาเหมือนเดิมตั้งแต่ต้นจนจบ แม้ว่

บทที่ 231 ปวีณกลับมาอีกครั้ง

เขาหันให้เลยเห็นไม่ชัดว่าเป็นใคร อาจเป็นเพราะว่าอายุยังน้อย ความรู้สึกแรกคือสั่นกลัวและหลังจากนั้นถึงตะโกนแบบกล้าๆ กลัวๆ “แกเป็นใคร อย่าเสือก”

เขามองไม่เห็น แต่นัชชาเห็นแล้ว

เขามีร่างที่สูงใหญ่ ดูแข็งแรงมีพลัง ไม่จำเป็นตองพูดหรือทำอะไร แค่ยืนเฉยๆ

บทที่ 232 ความจริงออกจากปากเพราะเมา

“ฉันไม่ต้องตามสืบ เรื่องของเธอถ้าฉันอยากรู้มันก็จะไม่ใช่เป็นความลับ”

นัชชาเถียงไม่ออก “เพราะฉะนั้นคุณต้องการอะไร”

“ไม่ต้องการอะไร” ชนุดมดึงมือกลับ ถึงเขาจะตั้งใจไม่ใช้แรงแต่คางของเธอก็มีรอยแดง เขาขมวดคิ้วแล้วรีบเอามือออก “ถ้าเกิดวันไหนไม่มีทางเลือก