บทที่ 209

ลูกสะใภ้ขี้เหร่เจอพ่อแม่

เตชิตที่ขับรถกลับจากนั้น ต่างกับตอนมา พอตอนกลับเขาขับ120กว่าๆ เร็วจนไม่เห็นวิวข้างนอก

เขาจอดรอไฟแดง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น พอหยิบขึ้นมามองดูก็เห็นว่าเป็นนัชชา

เห็นชื่อนี้ ในหัวเขาก็มีภาพหน้านัชชาลอยมา เพิ่งจะแยกกันตอนนี้เขากลับอยากได้ยินเสียง

บทที่ 210

แอบย่องเข้าห้องเขากลางดึก

“ฉันไม่หนีหรอก” เธอปากแข็ง แต่ในใจก็แอบกลัว เพราะเธอเคยเจอตายายเขาแล้ว เรื่องไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น แต่พอนึกถึง พ่อแม่ของเขา ในใจก็รู้สึกกังวลขึ้นมา

มันก็เหมือนที่เขาพูด ไม่ว่ายังไงเรื่องมันก็ต้องเกิด เธอจะยอมถอยตอนนี้ไม่ได้

มีเขาอยู่จะกล

บทที่ 211

เธอดีขนาดนั้นเลยหรือ

ความง่วงนอนในแววตาของเตชิตก็หายวับไป เขามองดูดวงตาที่ปิดสนิททั้งสองข้าง อาการหลับลึกของผู้หญิงบนเปลือก ตากลับไม่มีความอ่อนโอน มีแต่การปฏิเสธต่อต้านอย่างที่ไม่มีวันสิ้นสุด

แรงกดดันที่หน้าอกค่อยๆขึ้นลงอย่างช้าๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง เขาเพิ่