บทที่ 207 สูงขนาดนี้จูบด้วยแล้วเมื่อย

หลังงานเลี้ยงบริษัทอีกสามวันก็สิ้นปีแล้ว ณัชชนม์บังคับให้นัชชากลับบ้าน และนี่เป็นเรื่องที่นัชชาทำทุกปี ทุกๆปีใหม่เธอต้องกลับบ้าน

นัชชากลับไปเก็บของที่บ้าน เพราะทั้งสองยังไม่ได้เจอพ่อแม่เป็นทางการ นัชชาก็ไม่สะดวกที่จะชวนเตชิตไปบ้าน แต่ไม่นึกว่าเขา

บทที่ 208 สายจากพ่อตา

นัชชายืนดูเขาห่างหายไปจากสายตา เธอเดินหิ้วของขึ้นบ้านไป พอถึงชั้นสี่เหงื่อก็ท่วม

เพิ่งถึงหน้าประตู นัชชายังไม่ทันได้เคาะประตู ประตูของถูกเปิดออกมา “ได้ยินเสียงตั้งแต่เมื่อกี้แล้วทำไมถึงเพิ่งขึ้นมา นี่....เธอย้ายบ้านหรอ”

ณัชชนม์เห็นของมากมายในมือเธอ ตัวน

บทที่ 209 ลูกสะใภ้ขี้เหร่เจอพ่อแม่

เตชิตที่ขับรถกลับจากนั้น ต่างกับตอนมา พอตอนกลับเขาขับ120กว่าๆ เร็วจนไม่เห็นวิวข้างนอก

เขาจอดรอไฟแดง โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น พอหยิบขึ้นมามองดูก็เห็นว่าเป็นนัชชา

เห็นชื่อนี้ ในหัวเขาก็มีภาพหน้านัชชาลอยมา เพิ่งจะแยกกันตอนนี้เขากลับอยากได้ยินเสียงเธ